4 juli 2022
Heimwee
Al meer dan 90 dagen was ik lopend onderweg van de Mexicaanse naar de Canadese grens, dwars door de Amerikaanse wildernis, en nog steeds was ik niet op de helft van deze wandeltocht.
De laatste 5 dagen liep ik met mijn kop naar beneden en mijn tanden op elkaar door een gebied beter bekend als ‘The Dixie Fire’. Een van de grootste bosbranden tot dan toe verwoestte in 2021 meer dan 4000 km² natuur, dorpen en steden in Noord-Californië. De trail liep 150 mijl dwars door dit gebied en dagenlang zag ik niks dan verkoolde bomen. Het enige groen kwam van de, onder hikers gevreesde, Poodle Dog Bush. Een plant zo giftig dat, wanneer je ermee in aanraking komt, dit ernstige blaren, huiduitslag en jeuk geeft.
Een aantal dagen geleden had ik afscheid genomen van mijn vriendinnetje Steve, een Finse die ik op dag 1 ontmoette en waarmee ik de afgelopen 3 maanden lief, leed en talloze hoogtepunten deelde. Mijn andere maatje TalkieWalkie stond op het punt om de trail kort te verlaten en daarna verder te lopen met haar vriend. En vanwege de nationale feestdag The 4th of July (Independence Day) kregen veel andere hikers om mij heen bezoek van familie en vrienden.
Het moraal om Canada te bereiken was op zijn zachtst gezegd erg laag. Ik was uitgeput, had enorme honger en begon thuis steeds heftiger te missen.
Op 4 juli bereikte dat zijn hoogtepunt en liep ik de hele ochtend te snikken en snotteren op het pad. De moed om de ene voet voor de andere te zetten moest vanuit mijn tenen komen en het liefst had ik alles opgegeven voor een vliegticket terug naar huis. Maar ik kon niet stoppen. Ik bevond me midden in de wildernis en moest tenminste nog drie volle dagen lopen om de beschaving te bereiken. Daarnaast was er iets dat sterker was dan de heimwee.
Ik en ook de man hadden allebei zo veel opgegeven om mij hier te krijgen en mijn droom te laten beleven. Het gevoel dat ik het tegenover mezelf maar ook tegenover hem niet kon maken om te stoppen hield me overeind.
Het denken aan stoppen met lopen is niet uitzonderlijk wanneer je zo lang onderweg bent. Ook andere wandelaars hadden regelmatig last van een dieptepuntje. Om ervoor te zorgen dat je niet zomaar stopt met het avontuur van je leven, hadden we een soort noodplan gemaakt. Wanneer je je niet oké voelde, was het noodzaak om direct goede zelfzorg toe te passen. Slapen, goed eten en voldoende water drinken bleek vaak de remedie tegen een lowpoint. Ook bij mij hielp het en een paar dagen later kon ik weer genieten van de tocht en zag ik het weer zitten om door te lopen naar Canada.